„… proza Lebdy niepokoi, zniewala, zachwyca. Jest z innego wymiaru literatury. Dotykam delikatnie stron, nie chcąc spłoszyć żywego. A ono takie dzikie, takie dzikie… „ pisała Joanna Jurkiewicz, opetaniczytaniem.pl.
Historia jest stara jak świat, bohaterka wraca do rodzinnej wsi, by opiekować się umierającą babką, ale, paradoksalnie, nie jest to opowieść o śmierci i umieraniu, lecz o pełni życia.
„Łakome” to proza czuła, uważna, która wyostrza nasze zmysły.
Opowiada o naturze wokół, o naszym ludzkim miejscu w świecie, o byciu poza cywilizacją, o czasie poluzowanym, a przez to tak bardzo skupionym, skondensowanym. O zgodzie na przemijanie, na swobodny przepływ życia.
Małgorzata Lebda, poetka mająca na swoim koncie kilka nagradzanych tomów wierszy, zna wagę słów. Język jej powieści jest sensualny, wyczarowuje zapachy, faktury, półcienie. Dlatego ten debiut prozatorski jest tak wyjątkowy na tle współczesnej polskiej literatury. Ważny.